شیشه ای می شکند... یک نفر می پرسد...چرا شیشه شکست؟ مادر می گوید...شاید اینرفع بلاست یک نفر زمزمه کرد...باد سرد وحشی مثل یک کودک شیطان آمد. شیشه ی پنجره را زود شکست. کاش امشب که دلم مثل آن شیشه ی مغرور شکست ، عابری خنده کنان می آمد... تکه ای از آن را برمی داشت مرهمی بر دل تنگم می شد... اما امشب دیدم...هیچ کس هیچ نگفت غصه ام را نشنید از خودم می پرسم آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است؟ دل من سخت شکست اما ، هیچ کس هیچ نگفت و نپرسید چرا ؟

  گل من عیدت مبارک

همیشه بهار باشی و عید

سالی پر عشق

  بازم روزگار گلی گلچین کرد

 و بازم ز باغچه من

 آخر خدایا چه رسمی است ؟

  که همیشه روزگار بهترین ها را گلچین می کند

  آخر خدایا تا کی....................؟

عزیز گرچه نیستی پیش ما

اما همیشه در قلب ما عزیز میمانی

همیشه یادت با ماست

روحت شاد

غریبه...

    ندانستم که من کيستم,ولي دانستم تو کي هستي,ندانستم که عاشق کيست
ولي دانستم عشق چيست,احساس نکردم شب و روز ميگذرد ولي احساس کردم اين تويي که ميگذري,دستهايم را باز خواهم گذاشت تا تو را در اغوش بگيرم.
قلبم را خواهم بست تا هيچکس ديگري وارد ان نشود,چشمانم را خواهم بست تا تصويري به غير از تصوير تو در ان نقش نگيرد.
ندانستم زمستان کي گذشت,ندانستم بهار امد,ندانستم بهار هم دارد ميرود
فقط دانستم اين ما هستيم که مانده ايم و گذشتن هارا تماشا ميکنيم,تماشا ميکنيم و براي روزهايي که رفته و بر نميگردد اشک ميريزيم ,ندانستم دستانم بهم ميرسند دانستم دستانم به تو نميرسند,بعد از همه ي ندانسته هايم دانستم که دوست داشتن تو تنها چيزي است که تا اخر عمر خواهد ماند و من دوست دار توام و
دانستم که عشقم تنها براي توست......

آرزویم اینست ... نتراود اشک در چشم تو هرگز مگر از شوق زیاد... نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز... و به اندازه هر روز تو عاشق باشی عاشق آنکه تو را می خواهد و به لبخند تو از خویش رها می گردد و تو را دوست بدارد به همان اندازه 

خداوندا تو هرگز نامه معشوقه اي خواندي
که بنويسد تويي دينم تويي جسمم تويي جانم
ولي فردا همان فردا که آغاز جدايي هاست
بگويد کن فراموشم نميخواهم پشيمانم
و تو مانند مرغ نيم بسمل پر زني بر خاک
و شعرت نامه ات ، آتش زند بر پيکر افلاک
خداوندا ، تو يک شب تيشه مردانگي بردار
و از ريشه بر افکن اين درخت عشق و مستي را

 باور کن خیلی مرده ام آنقدر که دیگر شب جمعه ها هم فاتحه نمی فرستی روی جدول پیاده رو می دوم و جایی میان خیابان می میرم خیلی می میرم آنقدر که هیچ کس نمی فهمد تو این را نمی فهمی ابری در آسمان بر مرگم می خندد و من خواهم بارید به احترام مرگم یک دقیقه سکوت . . . همهمه ای پیچید می دانم هیچ کس باور نمی کند گفتم که خیلی خیلی مرده ام

  غزل برو  ولی بدان

             که تو لای دفترم

                     همین سکوت خسته ات

                                            به یادگار مانده است

یادگاری ندارم

فقط خاطراتت باقی است

   بیستون را عشق بشکست

                                      شهرتش فرهاد برد

 دلم گرفته است
 به ایوان می روم و انگشتانم را بر پوست کشیده شب می کشم
 چراغ های رابطه تاریکند

 کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد
 کسی مرا به مهمانی گنجشک ها نخواهد برد
 پرواز را به خاطر بسپار
 پرنده مردنی است